Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7].

Następny rozdział:
3
Poprzedni rozdział:
1

***

- Kto tam? - krzyknął Stewart, celując różdżką w drzwi.
- John Everett i Helena Keet z Brygady Uderzeniowej, do usług, szefie!
- Udowodnijcie swoją tożsamość - zawołał Stew, wciąż trzymając różdżkę w pogotowiu.
- Obsztorcował dziś szef Katelyn, bo pomyliła wiadomości. Zamiast wysłać notkę do biura Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów, wysłała ją do Biura Aurorów, działo się to... - usłyszał w odpowiedzi.
Gdy Stewart upewnił się, kto stoi za drzwiami, machnął różdżką w ich stronę, a te stanęły otworem. John, wysoki i przeraźliwie chudy młodziak oraz ciemnowłosa Helen wkroczyli do mrocznego holu.
- Co was tu sprowadza w środku nocy? Ale może wejdźmy najpierw do salonu. - Wskazał im gestem drogę gospodarz.

Zapalił machnięciem różdżki lampy, które oświetliły ładny i przytulny pokój. Na ścianie przeciwległej do wejścia ulokowano kominek, zdobiony bogato ornamentami w czarnym marmurze, w którego oprawie nie zabrakło dużego lustra. Z sufitu zwieszał się ładny żyrandol, rzucający migotliwe światło na stojący pod nim stolik i wygodne fotele. Przy każdej ze ścian piętrzyły się rzędy książek, poustawianych równo w biblioteczkach wykonanych z hebanowego drewna. Jednak najistotniejszym elementem tego salonu był ogromny obraz wiszący pomiędzy dwoma sekretarzykami, na którym uwieczniono sporą grupę ludzi.

- No, no, cóż za niezwykłe poczucie stylu, szefie - powiedział Everett z lekkim uśmiechem na ustach.
- Daruj sobie uszczypliwości, John. Ten dom należał do moich rodziców, a ja nie lubię dokonywać żadnych większych zmian... ale może przejdźmy do sedna. Co sprowadza was do mnie o tak późnej porze? Coś się stało?
- Niestety tak, szefie - zaczęła Helen, nagle poważniejąc.
- Prosiłem was tyle razy, poza pracą jestem Stew. W końcu jestem od was starszy raptem o trzy lata, a znamy się już od dziewięciu... - wtrącił, wyraźnie poirytowany.
- Przepraszam, Stew. Wciąż trudno mi przywyknąć... Ale mniejsza o to, mamy poważny problem... Polski przedstawiciel Departamentu Prawa nie pojawi się jutro na spotkaniu, a w każdym razie na to się zanosi - zakończyła z niepewną miną.
- Co takiego?! Skąd macie takie informacje, dlaczego? - zapytał zaskoczony Rivers.
- Otóż wiemy, że miał przybyć do Londynu jeszcze dzisiaj i zatrzymać się w Dziurawym Kotle - dodał John. - Nie pojawił się tam i nikt nie wie, gdzie obecnie się znajduje.
- Ktoś kontaktował się już z polskim Ministerstwem Magii?
- Tak, zrobiliśmy to jeszcze zanim złożyliśmy ci wizytę. Z ich strony nie przewidywano żadnych opóźnień.
- No rzesz ja pier... Kulfon! - zawołał wyraźnie zdenerwowany. Skrzat błyskawicznie zjawił się w pokoju. - To, co zwykle, tylko trzy szklanki.
- Tak jest, panie - skłonił głowę sługa.
- W tej sytuacji, nie pozostaje mi nic innego, jak tylko się napić - powiedział Stewart wzruszając ramionami, gdy Helen i John wymienili zdziwione spojrzenia na widok Kulfona niosącego na tacy butlę rumu i szklanki.
- Czy polskie Ministerstwo przyśle nam kogoś nowego? Nie? W sumie może to i lepiej. Sam udam się do Polski, tak będzie bezpieczniej. Nie chcemy kolejnego zaginięcia...
- Szefie... to znaczy, Stew. Przecież to może być zwykły przypadek. Ten facet mógł po prostu zabłądzić albo...
- W tej sprawie za dużo jest już takich przypadków. Muszę jak najpilniej porozmawiać z ludźmi z polskiego Ministerstwa. - Tknięty nagłą myślą, zerwał się z fotela i wybiegł z salonu, rzucając krótkie - Przepraszam, zaraz wrócę!
- Wiedziałem, że tak zareaguje - powiedział cicho John, kiedy Stew opuścił pokój.
- Chyba oboje się tego spodziewaliśmy. Wiesz jak bardzo zależy mu na opinii. Jest najmłodszym szefem Brygady Uderzeniowej w historii jej istnienia, a w Proroku ciągle wylewają na niego kolejne wiadra pomyj w każdym artykule, który dotyczy tej sprawy - wyszeptała Keet.
- Mi szczególnie zapadł w pamięci ten, w którym pisali, że jest żółtodziobem bez doświadczenia i posadę załatwił mu ojciec, a nie umiejętności - dodał Everett. - Wredne pismaki, gdyby widzieli go w akcji... - przechylił swoją szklankę z rumem i opróżnił ją do połowy.

Po kilku minutach ciszy powrócił do nich Stewart.
- Wysłałem sowę do szefa Departamentu - wyjaśnił, sadowiąc się w fotelu i porywając szklankę ze stolika. - Muszę mieć jego zgodę na wyjazd. Zjawię się jutro rano w biurze i wydam dalsze instrukcje. Wy spróbujcie znaleźć Wrońskiego...
Keet i Everett wstali gotowi do wyjścia.
- Nie dzisiaj! Jesteście po dziennej zmianie, należy wam się trochę odpoczynku - mówiąc to, wstał i ruszył w stronę kominka.
- Incendio! - wskazał różdżką na palenisko, które od razu rozkwitło barwnym płomieniem. Wyjął z sekretarzyka pudełko z proszkiem, którego garść cisnął w ogień. Następnie uklęknął przed nim i włożył głowę w ciepły strumień powietrza.
- Ministerstwo Magii, biuro Brygady Uderzeniowej. Sytuacja nadzwyczajna - powiedział wyraźnie.
Jego głowa zawirowała wśród tańczących płomieni i po dłuższej chwili spoglądał na niewielki Pokój Odpraw, w którym obecnie przebywało kilka osób.

- Yates! - zawołał Stew.
- Tak, szefie! - odparł zaskoczony, gdy zlokalizował źródło głosu.
- Kto zajął się poszukiwaniami Wrońskiego?
- Bradley i Peakes, wysłaliśmy ich do Dziurawego. Mają też sprawdzić okolicę.
- W porządku, rano zmienią ich Keet i Everett. Poza tym spokój? - zapytał wciąż poddenerwowany Rivers.
- Przypadek nadużycia czarów w Liverpoolu, ale to nic poważnego. Finch udał się już na miejsce - wyjaśnił krótko.
- Dobrze, w takim razie z mojej strony to wszystko. Spokojnej nocy!
- Do widzenia!
Stewart wyjął głowę z kominka, a płomienie natychmiast zgasły. Otrzepał kolana i wrócił do swoich gości.
- Przepraszam za moją niegościnność, postaram się to nadrobić w przyszłości.
- Bez przesady, dzisiaj ściągnęły nas tutaj głównie obowiązki służbowe. Właściwie to już się zbieramy i nie będziemy przeszkadzać - powiedział John, podnosząc się z fotela i kierując w stronę wyjścia. To samo uczyniła Keet.
- Wiesz, że wyglądasz na chorego? - zapytała zatroskana Helen, zatrzymując się obok drzwi. - Powinieneś przyrządzić sobie Eliksir Pieprzowy... albo nie! Zostaw to mnie. Przyniosę ci jutro do pracy solidną porcję.
- Będę bardzo wdzięczny. Mój lek w postaci rumu okazuje się mało skuteczny na przeziębienie...
- To widać. Kładź się do łózka - poleciła mu Helen.
- Tak, tak, właśnie miałem taki zamiar. Dobranoc.
- Dobranoc - pożegnali się.
Stewart spoglądał jeszcze, jak dwójka znika za bramą. Zamknął drzwi i udał się do salonu. Zabrał ze stolika tacę z trunkiem, pogasił lampy i z westchnieniem skierował się na piętro, oświetlając drogę różdżką.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.